گوشه مرداب

یکی، از زخم های جنگ ِ با گرداب می میرد 

                                     یکی هم مثل من در گوشه ی مرداب می میرد

تمام طول ِ شب می گریم و در روز خاموشم

                                      به محض ِ تابش ِ خورشید، شبتاب می میرد

همان ماهی که عمرش تا ابد وابسته ی دریاست

                                       همین که عاشق ِ ساحل شود، در آب می میرد

نپوشانید قرص ِ ماه را ای سیم های برق

                                      زمین معشوقه اش ماه است، بی مهتاب می میرد

لبت را لحظه ای وا کن، طلسم ِ شعر را بشکن

                                         که دل در حسرت ِ مضمون ِ شعری ناب می میرد

 


/ 0 نظر / 14 بازدید